کد خبر: ۳۹۹۲۴۷۲

تاریخ: ۰۱ شهريور ۱۴۰۰ - ۱۰:۰۴

علامه حکیمی ردای عزت و اندیشه را به چاکری قدرت نیالود

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با صدور پیام تسلیت در پی درگذشت علامه حکیمی نوشت: علامه ردای عزت، خرد و اندیشه را به چاکری قدرت و ثروت نیالود.

به گزارش ایکنا به نقل از روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی؛ سیدعباس صالحی در پیامی درگذشت استاد محمدرضا حکیمی اندیشمند برجسته دینی را تسلیت گفت. در متن پیام تسلیت سیدعباس صالحی آمده است:

«اشکم به نظر قطره زنان می‌رقصد
آهم به جگر بال فشان می‌رقصد

تا یاد تو می‌کنم دلم می‌بالد
تا نام تو می‌برم زبان می‌رقصد

ارتحال علامه مفضال استاد محمدرضا حکیمی داغ سرزمین دانش و فرهنگ ایران زمین بود. او از تبار عالمان راستین و دانشوران اصیل این مرز و بوم بود که در عمر پاک‌زیستی خویش زبان و قلم را در خدمت احیای فضیلت و عدالت قرار داد و ردای عزت، خرد و اندیشه را به چاکری قدرت و ثروت نیالود.

او از پیشگامان نوفهمی و عصری‌سازی معارف اهل‌بیت علیهم السلام بود. اینکه بتوان آن مفاهیم حیات‌بخش و نورانی را از منظر‌های جدید دریافت و در قالب‌های نو عرضه داشت.

او از طلایه‌داران و متفکران انقلاب اسلامی ایران و دلباخته این موج شکوهمند بود، اما آن را در افق عدالت و معنویت تفسیر می‌کرد و با هرگونه تحریف نظری و عملی آن ستیز داشت و در این حق‌گویی مداهنه‌ای روا نداشت.

او در زندگی شخصی‌اش نماد شکوه قناعت و عزت نفس بود و در قله‌ای از سلوک روحی و معنوی مکتوم زیست که دریافت کرانه‌های آن بر معاشران نزدیک هم آشنا نبود.

اینک او در میان ما نیست و فقدانش ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر بوده و هست.

در این روز‌ها که ایام به عطر سوگ حسینی ممهور است از ایزد منان می‌خواهیم که او را با معشوق خویش سالار شهیدان و اهل‌بیت و اصحاب او محشور کند و این داغ را بر دلدادگان و شاگردان راه و مکتب او آسان سازد و آنان را در مسیری که او تعلیم داد، پایمردی و استواری بخشد.»

علامه محمدرضا حکیمی، اندیشمند دینی و نویسنده نامدار کشور در ۱۴ فروردین ۱۳۱۴ در مشهد متولد شد. وی در سال ۱۳۲۶ وارد حوزه علمیه خراسان شد و تا ۲۰ سال در این حوزه به تحصیل پرداخت. محمدتقی ادیب نیشابوری، شیخ مجتبی قزوینی خراسانی، سیدمحمدهادی میلانی، احمد مدرس یزدی، اسماعیل نجومیان، حاج سیدابوالحسن حافظیان و حاجی‌خان مخیری از مهم‌ترین استادان حکیمی بوده‌اند.

از آثار محمدرضا حکیمی می‌توان به «الحیاة»، «خورشید مغرب»، «عقل سرخ»، «عاشورا: مظلومیتی مضاعف»، «شیخ آقا بزرگ تهرانی»، «تفسیر آفتاب»، «فریاد روزها»، «سپیده باوران»، «گزارش (برگرفته از الحیاة)» و ... اشاره کرد.