کد خبر: ۴۰۶۲۸۶۸

تاریخ: ۱۸ خرداد ۱۴۰۱ - ۱۶:۲۲

عضو هیئت علمی دانشگاه تهران:

دکتر احمدی طرح استفاده از خبرگان بدون مدرک را ارائه کرد

حجت‌الاسلام سیدطه مرقاتی خویی گفت: آیت‌الله احمدی منادی وحدت حوزه و دانشگاه بود و در این مسیر چشمداشت مالی نداشت و حتی حق جلسه و تحقیق نگرفت و صرفاً با حقوق هیئت علمی زندگی خود را اداره می‌کرد.

به گزارش ایکنا، حجت‌الاسلام والمسلمین سیدطه مرقاتی خویی، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، 18 خرداد در مراسم نکوداشت آیت‌الله احمد احمدی، رئیس فقید سازمان انتشارات سمت و استاد فلسفه اسلامی دانشگاه تهران، گفت: مرحوم آیت‌الله دکتر احمدی منادی وحدت بود. او در کنار شخصیت‌هایی مانند آیت‌الله مطهری، آیت‌الله بهشتی، آیت‌الله مفتح و دکتر باهنر قرار داشت و ادامه‌دهنده راه آنها بود با این تفاوت که خدا این فرصت را به او داد که حدود 40 سال به منظور تقریب علمای حوزه و دانشگاه فعالیت کند.

وی افزود: مسئولیت‌های ایشان در شورای عالی انقلاب فرهنگی و سازمان سمت هم مؤید این موضوع است. او عالم عامل و تکلیف‌گرا بود و اندیشه خود را به آنچه به آن رسیده بود معطوف می‌کرد و آن را نعمتی الهی می‌دانست که باید در خدمت خلق به کار رود.

آیت‌الله احمدی یک ریال حق جلسه نگرفت

عضو هیئت علمی دانشگاه تهران تصریح کرد: آیت‌الله احمدی خود را متعلق به خودش نمی‌دانست؛ گاهی به بنده می‌فرمود که تجربه مدیریتی را که ما به دست آورده‌ایم از بیت‌المال است و در قید و بند حق جلسه و حق تدریس و تحقیق و ... نبود و همه زندگی او وقف تلاش بود. او یک منظومه فکری داشت و معتقد بود که عمر نعمتی الهی است و انسان تا زنده است باید تلاش کند. از این رو تا آخرین لحظات عمر در سازمان سمت حضور داشت و به مطالعه و بررسی پرداخت و از آغاز تا پایان یک کار علمی را با دقت می‌خواند.

وی افزود: امام صادق(ع) فرموده‌اند که بنده در آنچه خدا به او نعمت داده است خود را مالک نداند، زیرا مال متعلق به خداست و باید آن را در جایی که خدا دستور داده صرف کند. ایشان نیز وقت و جان خود را در این راه صرف کرد و راه تهران به قم را با ماشین خود و بدون راننده طی می‌کرد و با استادان و دانشجویان جلسه می‌گذاشت و می‌گفت که دانشگاه‌ها نیاز به متون درسی خوب و مدرسان موفق و آموزش‌دیده دارند و نباید فرصت را تلف کنیم.

مرقاتی تصریح کرد: امام راحل به تعداد محدودی از اعضای ستاد عالی انقلاب فرهنگی مأموریت دادند که دانشگاه‌ها را آماده بازگشایی کنند و ایشان 21 ماه، بعد از نماز صبح تا یک و نیم شب هر روز کار می‌کرد تا این فرمان امام محقق شود. همچنین اگر برای سخنرانی به جایی می‌رفت، پولی نمی‌گرفت. بنده سالها معاون ایشان بودم و می‌دیدم که با حقوق دانشگاه زندگی خود را اداره می‌کند. علاوه بر این، در قید و بند مقام نبود و هر کاری بر زمین می‌ماند و او احساس ضرورت می‌کرد قدم جلو می‌گذاشت و در نتیجه عملکرد دفتر همکاری‌های حوزه و دانشگاه، که امروز پژوهشگاه است، نقش بزرگی داشت. او 14 سال مسئولیت آنجا را برعهده داشت و با تک‌تک اعضای هیئت علمی برای جذب آنها مصاحبه می‌کرد.

عضو هیئت علمی دانشگاه تهران اظهار کرد: ایشان استادان علوم انسانی را دعوت می‌کرد تا با روش‌شناسی غربیها علوم انسانی را بیاموزند و محققان در پی آشنایی با مطالعات تطبیقی، علوم انسانی اسلامی را تولید کنند و تولیدات امروز پژوهشگاه حاصل کاشتن بذر از سوی او و دوستانش است.

طرح استفاده از خُبرگان بدون مدرک

استاد دانشگاه تهران با ذکر اینکه آثاری که امروز در این پژوهشگاه تولید می‌شود، قابلیت ترجمه و ارائه عالمانه به کشورهای دیگر را هم دارد، اظهار کرد: همچنین او طرح خبرگان بدون مدرک را ارائه کرد، یعنی علمایی که با پول و وقت خود مجتهد شده‌ بودند و ما می‌توانسیم از سرمایه علمی آنها استفاده کنیم و شخصیت‌هایی مانند عمیدزنجانی، سیدمصطفی محقق داماد و مهدوی کنی بدین روش وارد دانشگاه شدند.

وی با بیان اینکه از دیگر کارهای او احیای مرکز تربیت مدرس دانشگاه قم بود و بعد از دوره آیت‌الله منتظری از انحلال آن جلوگیری کرد، افزود: تعداد زیادی از اعضای هیئت علمی محصول تربیت مدرس قم هستند و او معتقد بود که باید نیرو تربیت شود تا بتوانیم حوزه و دانشگاه را به هم نزدیک کنیم. همچنین انتشارات سمت با تلاش‌ او به ثمر نشست و بی‌انصافی است که گفته شود در سمت کاری انجام نشده و ما قصد تحول داریم. او تحول را ایجاد کرد و آثاری را که قابلیت تدریس در دانشگاه نداشت حذف کرد و بخش زبان‌های خارجی به راه انداخت.

استاد دانشگاه تهران گفت: روزی به اتفاق ایشان خدمت آیت‌الله جوادی آملی رسیدیم و گفتند که عرفان‌های کاذب در دانشگاه بیداد می‌کند و درخواست کردند که آثاری درباره عرفان اهل بیت(ع) منتشر شود و علامه جوادی هم تأیید کرد و دو تن از شاگردانشان مشغول شدند تا در این باره اثری تألیف کنند و از آرزوهای آیت‌الله احمدی مقابله با این نوع عرفانها بود. او در یکی از دیدارها با آقای جوادی آملی گفت که من دعا می‌کنم که خدا از عمر من بکاهد و به شما اضافه کند؛ این سخن نشانه تواضع او بود.